Hava bugün sisli, karanlık, hüzünlü. Çoğu karamsar bulur bu havaları oysa ben bayılıyorum. Gönlümden dışarı bir pencere açılıyor sanki. Bu puslu karadeniz havaları şenlendiriyor ilham perilerimi. Enfes bir hava görüyorum dışarda.

Tahta çerçeveli, camları ağlayan penceremden dışarı bakıyorum. Ne o bulutlar, yere mi indiniz? Dar mı geldi size sonsuz gökyüzü? Ağaçlara bakıyorum da güzel gövdelerini karanlık sis kapatmış. Yorgun görünüyorlar ancak dimdikler. Solmaya dönmüş yapraklar ısrar ediyorlar ve diyorlar ki; “ben yeşil kalacağım.” diyorlar evet duyuyorum. Evlerde pencereler, kapılar kapalı. Kimsecikler yok tarlalarda. Ne o ahali darıldınız mı bulutlara?

Şekersiz kahvemi aldım avuçlarımın içine, geçtim puslu penceremin yanına, içiyorum. Hem içiyor, hem yazıyorum. İçtikçe yok, yazdıkça nefes oluyorum. Yani diyorum ki; dışarıda enfes bir hava var.

Yazan:

Mervegül KOCAKOÇ

Hitit Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Çocuk Gelişimi Bölümü öğrencisi olan Mervegül Kocakoç aslen Ordu ili Çaybaşı ilçesindendir.